Pomagać – tak. Paplać – niekoniecznie.

Są tacy, którzy w imię „pełnej jawności” najchętniej zrobiliby konferencję prasową z każdego transportu, tabelkę z każdego magazynu i wieczorną debatę o tym, co jeszcze zostało w zapasach.

Najlepiej od razu z mapą, datami, liczbami i komentarzem dla przeciwnika: „Proszę bardzo, żebyście nie musieli się męczyć z rozpoznaniem”.

Otóż nie. Państwo poważne pomaga sojusznikom, wspiera Ukrainę i buduje własne bezpieczeństwo. Ale państwo poważne nie urządza publicznego targowiska z informacji, które mogą mieć znaczenie dla obronności.

Jawność – tak.

Odpowiedzialność – tak.

Rozliczalność – tak.

Ale gadulstwo strategiczne – nie.

Pomoc Ukrainie leży w interesie Polski, bo Ukraina walczy również o bezpieczeństwo naszej części Europy. Ale pomoc strategiczna wymaga także rozsądku, ciszy operacyjnej i dyscypliny informacyjnej.

Dlatego do wszystkich pieniaczy, wichrzycieli i samozwańczych specjalistów od ujawniania wszystkiego wszystkim,

spokojnie:

Nie każda informacja musi trafić na pasek telewizyjny.

Nie każdy szczegół musi być paliwem do politycznej awantury.

Nie każda tajemnica państwa jest materiałem do publicystycznego show.

Bo przeciwnik naprawdę słucha. I czasem nie trzeba go szpiegować – wystarczy pozwolić nam samym za dużo mówić.

Pomagać trzeba.

Mówić mądrze.

Milczeć wtedy, kiedy wymaga tego bezpieczeństwo państwa.