TRUMP o NATO
Wypowiedź Donalda Trumpa o NATO była czymś więcej niż ostrą polemiką. Była sygnałem alarmowym dla całego Zachodu. Nazywając sojuszników „tchórzami” za brak udziału w działaniach przeciw Iranowi, Trump uderzył nie tylko w konkretne państwa, ale także w samą ideę NATO jako sojuszu obronnego, opartego na wspólnym bezpieczeństwie, a nie na bezwarunkowym wspieraniu każdej operacji USA.
Europa odebrała ten przekaz chłodno i z wyraźnym dystansem. Najważniejsze państwa unijne nie chcą, aby NATO stało się narzędziem automatycznego angażowania się w wojny poza mandatem obronnym Sojuszu. Zamiast eskalacji stawiają na deeskalację, prawo międzynarodowe i ochronę żeglugi po zakończeniu działań wojennych. 
W praktyce Trump chciał wymusić solidarność siłą słów, ale osiągnął efekt odwrotny: pogłębił nieufność między Ameryką a Europą i ponownie otworzył pytanie, czym NATO ma być w XXI wieku — wspólnotą obrony czy narzędziem realizacji globalnej strategii USA. 
Dla Polski wniosek jest poważny. NATO pozostaje fundamentem naszego bezpieczeństwa, ale coraz wyraźniej widać, że sam Sojusz wchodzi w okres napięć politycznych i sporów o swoją rolę. Dlatego Polska musi równocześnie wzmacniać więź transatlantycką i wspierać budowę silniejszych zdolności obronnych Europy. 
Najkrócej: to była zła wypowiedź w złym czasie. Nie wzmacniała odstraszania, lecz osłabiała zaufanie — a na takich pęknięciach zawsze korzystają przeciwnicy Zachodu.
20 marca 2026 r. Donald Trump publicznie uderzył w europejskich sojuszników NATO. W ostrym wpisie zarzucił im brak gotowości do wsparcia działań na rzecz otwarcia cieśniny Ormuz i nazwał ich „tchórzami”, a NATO bez USA określił jako „papierowego tygrysa”. Tę wypowiedź opisał tego samego dnia Reuters. Druga część tej sprawy jest jeszcze poważniejsza. Tego samego dnia Stephanie Ruhle — amerykańska dziennikarka i prowadząca program „The 11th Hour” w MS NOW/MSNBC — poinformowała po rozmowie telefonicznej z Trumpem, że odniosła wrażenie, iż wyraża on większe zaufanie do Władimira Putina niż do europejskich sojuszników. Taki przekaz nagłośnił 20 marca portal Mediaite, a materiał był dalej rozpowszechniany także przez Yahoo News. To rozróżnienie jest bardzo ważne. Pierwsza część to bezpośrednia, publiczna wypowiedź Trumpa. Druga nie funkcjonuje jako ta sama kategoria źródłowa — to relacja dziennikarki po prywatnej rozmowie. Nie zmienia to jednak faktu, że jej wydźwięk jest strategicznie groźny. Jeśli przywódca USA publicznie upokarza sojuszników, a równocześnie pojawia się przekaz, że większym zaufaniem darzy Putina niż Europę, to uderza to w samo serce zachodniego systemu bezpieczeństwa. Takie słowa i takie relacje nie są tylko medialnym incydentem. Słyszy je Europa, ale słyszy je również Kreml. Każdy sygnał pęknięcia, nieufności i osłabienia więzi transatlantyckich działa na korzyść Rosji.
Dla Polski wniosek jest jasny: musimy wzmacniać własną siłę, własną odporność i własną wiarygodność, bo w czasach narastającej niepewności bezpieczeństwo trzeba opierać przede wszystkim na realnych zdolnościach.